czarno biały pies rasa

Rasa ta ma tendencje do tycia i zwykle bardzo dobry apetyt, więc o nadwagę nietrudno, szczególnie jeżeli pies dostaje smakołyki między posiłkami. Ilość jedzenia dostosowuje się do trybu życia psa. Zawsze przed posiłkiem i po nim pies, zarówno dorosły, jak i szczeniak, przynajmniej przez godzinę powinien odpoczywać. Jeżeli chodzi o maści, ta rasa psów ma ich mnóstwo. FCI uznaje praktycznie wszystkie jednolite lub łaciate, takie jak: american staffordshire terrier blue, amstaff czarny, amstaff biały. Wyjątkiem są umaszczenia: czarne podpalane, czekoladowe, białe, jeżeli biel obejmuje ponad 80% powierzchni ciała. Pies panda lub czarno-biały pies należy do kolorów sierści oznaczanych jako „modne” lub „egzotyczne”. Jest tak samo rzadki jak inne nieoficjalne kolory psów. Pies panda może mieć więcej białego lub więcej czarnego koloru na swoim płaszczu. Mają też czarną łatkę wokół oka, tak jak pandy. Czarny pies. Czarne umaszczenie u psa występuje u wielu ras. Są wśród nich psy długowłose i krótkowłose. Istnieją rasy wyłącznie białe. Natomiast ras wyłącznie czarnych w zasadzie nie ma. U niewielu ras wyłącznie czarnych dopuszczalne są białe znaczenia. Zaś wiele ras posiada różne kolory sierści, w tym czarny. Biały kudłaty pies - bolończyk. Piesek o białym umaszczeniu - bichon frise. Biały piesek z włosami - coton de tulear. West highland white terrier. Biały puchaty piesek - szpic japoński. Biały duży pies - top rasy psów. Owczarek węgierski - komondor. Biały pies - owczarek podhalański. naskah drama sunda komedi untuk 10 orang. Public Domain Powiedz dzięki PxHere Nasi twórcy uwielbiają słuchać od Ciebie i zobaczyć, jak wykorzystałeś ich zdjęcia. Wyraź swoją wdzięczność, przekazując darowizny, tweety, facebook i obserwując! Opis Wolna wysokiej rozdzielczości zdjęcia czarny i biały, szczeniak, pies, ssak, monochromia, border collie, kręgowiec, rasa psa, owczarek australijski, ulica psa, Pies jak ssak , wzięty brak kamery 12/25 2016 Obraz podjęte Obraz jest zwolnione od praw autorskich Creative Commons CC0. Można pobierać, modyfikować, rozpowszechniać i wykorzystywać je nieodpłatnie na cokolwiek chcesz, nawet w zastosowaniach komercyjnych. Uznanie nie jest wymagane. zapytał(a) o 21:02 Jakie znacie białe i jasne rasy psów? Jakie znacie białe,biało-czarne,biało-brązowe psy ?Ogółem mówiąc wszystkie psy ze sporym białym kolorem. Tricolor też może być ale jakieś biało-siwePomozecie? Z góry Dziękuje! To pytanie ma już najlepszą odpowiedź, jeśli znasz lepszą możesz ją dodać 1 ocena Najlepsza odp: 100% Najlepsza odpowiedź Rasy psów, które właściwie zawsze są całe białeSamoyedMaltańczykWest Highland White TerrierBolończykBiszon KędzierzawyBiały Szwedzki Pies Na ŁosieBiały Owczarek SzwajcarskiDog ArgentyńskiBillyPirenejski Pies GórskiPolski Owczarek PodhalańskiPies z Maremmy i ArbuzzówSłowacki CzuwaczKuwaszKomondorAkbaszRasy psów, których całe białe umaszczenie się zdarza, ale istnieją też inneSyberian HuskyChihuahuaSzpic MiniaturowyCoton De TulearSealyham TerrierSzpic ŚredniSzpic JapońskiVolpino ItalianoSzpic MałySznaucer MiniaturowyLwi PiesekPudel (każda odmiana)Buldog AngielskiTerier TybetańskiPuliShar PeiKishu InuBulterierChow ChowPortugalski Pies WodnyŁajka Wschodnio-SyberyjskaCanaan DogJindoPies Górski z BaliPorcelaineBokserAkita InuBuldog AmerykańskiSzarplaninacPimenikosOwczarek PołudnioworosyjskiWilczarz IrlandzkiRasy psów które w swoim umaszczeniu mogą mieć przeważającą część białego, ale niekoniecznie zawsze mająShih TzuLhasa ApsoSpaniel TybetańskiCzin JapońskiPapillonPhaleneBiszon HawańskiToy Fox TerrierWelsh Corgi CardiganJack Russel TerrierPerson Russel TerrierTerier JapońskiChiński Grzywacz Powder PuffCavalier King Charles SpanielKing Charles SpanielBuldog FrancuskiBasset HoundPetit Basset Griffon VendeenSzwajcarskie Krótkonożne Psy GończeDuńsko-Szwedzki Pies WiejskiOwczarek SzetlandzkiDreverLundehundCocker Spaniel AmerykańskiCocker Spaniel AngielskiTerier BrazylijskiFoksterierRat TerrierBeaglePłochacz HolenderskiClumber SpanielCocker Spaniel AngielskiStaffordshire Bull TerrierBoston TerrierBasenjiNorbottenspetsKromfohrlanderAmerykański Staffordshire TerrierPies IslandzkiSpringer Spaniel AngielskiSpringer Spaniel WalijskiTreeing FeistWhippetGończy NiemieckiBorder CollieDalmatyńczykWyżeł FryzyjskiZachodnioeuropejskie Psy GończeHaldenstoverHygenhundDunkerGończy HamiltonaGończy FińskiGończy SzwajcarskiGończy BerneńskiGończy IstryjskiOwczarek StaroangielskiAppenzellerMały Wyżeł MisterlandzkiŁajka Rosyjsko-EuropejskaKarelski Pies Na NiedźwiedzieEloPies GrenlandzkiAriegoisRough Coated CollieSmooth Coated CollieDrentsche PatrijshondAidiEpagnuel FrancaisFoxhound AngielskiAlaskan MalamuteDuży Wyżeł MinsterlandzkiPointerWyżeł Włoski KrótkowłosyChart WęgierskiNowofunlandLurcherOwczarek ŚrodkowoazjatyckiLandseerBernardynBorzojDog NiemieckiJak o czymś zapomniałam, a mi się przypomni to dopiszę w komentarzu. Odpowiedzi Kinga 99 odpowiedział(a) o 21:04 labrador i golden retriever blocked odpowiedział(a) o 21:06 Samoyed, sznaucer , shih-tzu , west , puli , szpic , owczarek podhalański. - taki biało kremowy2. Shih- tzu - tricolor 3. Maltańczyk - biały 4. Chiuaua (ciułała) - biały 5. Bedlington Terrier - biały 6. Owczarek szwajcarski - biały 7. Bichon Frise - biały Terrier - biało czarny 9. Buldog Amerykański - dużo białego ale troszeczkę ma czarnego 10. Owczarek Pikardyjski - taki biało siwy Mam nadzieję, że Ci pomogłam ... ;-)10. Phere odpowiedział(a) o 21:09 maltańczyk, owczarek podhalański :) bieewr :) Owczarek Podhalański, Bedlington Terrier, Biały Owczarek Szwajcarski, Bichon Frise, Aidi, Akbash (rasa nie uznana przez FCI), Marmeran Włoski, Clumber Spaniel, Coton De Tulear, Dalmatyńczyk, Dog Argentyński, Foksterier Szorstko/Krótkowłosy, Hawańczyk i wiele wiele innych psów, u których jest dopuszczalne umaszczenie biało-jakieśtam. Uważasz, że ktoś się myli? lub Border collie umaszczenie Każda rasa psa charakteryzuje się nieco innym wyglądem. Różni je masa, wysokość w kłębie, długość łap, szerokość pyska, ułożenie uszu, a także – umaszczenie. Jest to zazwyczaj efekt niezwykle długotrwałych działań podejmowanych przed hodowców, ich skrupulatnego śledzenia występowania określonych wzorców i łączenia psów w pary pod tym kątem. Czym jest umaszczenie u psa?Jakie zastosowanie miało umaszczenie psa?Od czego zależy umaszczenie psa?Jak powstaje umaszczenie psów?Dopuszczone do wystaw umaszczenia psówUmaszczenie wilczasteUmaszczenie śniadeUmaszczenie rudeUmaszczenie jednoliteUmaszczenie podpalaneUmaszczenie dziczeUmaszczenie białeUmaszczenie różne w każdym fragmencie ciałaRasa border collie – krótka charakterystykaOdmiany barwne border collieCzym charakteryzuje się umaszczenie czarno-białe psów border collie?Umaszczenie czarno-białe z podpaleniami u borderaKolor niebieski marmurkowy u border collieNiebieski marmurkowy podpalany borderCzekoladowy (brązowo-biały) border collieCzekoladowy trójkolorowy borderBorder czekoladowy marmurkowyBorder collie czekoladowy marmurkowy (podpalany)Czerwony trójkolorowyNiebiesko-biały borderNiebiesko-biały podpalanyRudo-białyJasnoszary marmurkowy border collieJasnoszary marmurkowy podpalanyUmaszczenie liliowo-białeLiliowo-biały podpalanyBorder collie liliowy marmurkowyLiliowy marmurkowy z podpaleniamiSablowo-biały border collieKolory Border Collie Czym jest umaszczenie u psa? Czym jest umaszczenie u psa? Umaszczenie to nic innego jak preferowany wygląd jego okrywy włosowej. Każda rasa charakteryzuje się określonym wyglądem pod względem wersji kolorystycznej, akceptowalne przez sędziów krajowych i międzynarodowych konkursów. Dopuszczalne są pewne odchylenia od określonych norm, jednak są one jasno opisane w charakterystykach poszczególnych psich ras. Nieprawidłowe wybarwienie może być przyczyną dyskwalifikacji z konkursu. Choć obecnie umaszczenie psa jest powiązane głównie z preferencjami hodowców i kierowane w tę stronę, nie zawsze tak było. Na tę chwilę większość par psów dopasowuje się do siebie tak, by uzyskiwać jak najbardziej estetyczne rozwiązania kolorystyczne, jednak nie zawsze tak było. Jakie zastosowanie miało umaszczenie psa? Jak wspomniano wyżej, obecnie to, jakim kolorem charakteryzuje się pies, jest kwestią raczej estetyczną. Jednak niegdyś pary psów do rozmnażania dobierało się tak, by uzyskać jak najbardziej użyteczne ubarwienie. Dotyczyło to głownie psów ras pracujących – i było powiązane właśnie z ich zadaniami, które wykonywały w trakcie swojej pracy. Jednym z lepszych przykładów jest umaszczenie psów ras pasterskich (na przykład podhalańskiego psa pasterskiego), które są białe. Ich ubarwienie wynikało z niczego innego jak potrzeby odróżnienia ich od wilków. W stadzie owiec pies o innym kolorze mógłby się pastuchowi skojarzyć z atakującym wilkiem, co mogłoby skończyć się nawet śmiercią czworonożnego opiekuna owiec. Dlatego też, dla odróżnienia, te duże psy wspierające pastuchów są wybarwione na biało. Od czego zależy umaszczenie psa? Od czego zależy umaszczenie psa? Mianem umaszczenia psa, jak wspomniano wyżej, określa się jego wybarwienie, uzależnione od kwestii genetycznych. To rodzice, dziadkowie i jeszcze dawniejsi przodkowie naszych pupili odpowiadają za to, jak wyglądają wszystkie rasy psów obecnie. Co istotne, międzynarodowe federacje kynologiczne stworzyły szereg zapisów, zgodnie z którymi określone rasy psów powinny charakteryzować się wskazanym kolorem. Ma to na celu nie tylko ujednolicenie wyglądu poszczególnych ras (choć, oczywiście, to również jest niezwykle istotne), ale także zapewnienie czworonogom bezpieczeństwa. Istnieje bowiem uzasadnione ryzyko, że dowolność w tworzeniu nowych umaszczeń psów mogłaby sprawić, że hodowcy poczuliby pokusę tworzenia zupełnie nowych wersji kolorystycznych swych czworonogów. To jest nie tylko niewskazane ze względu na ryzyko odejścia od wzorców, ale również przez wzgląd na zdrowie zwierzaków. Już w przeszłości nadgorliwi hodowcy łączyli rozmaite anomalie kolorystyczne wśród psów, sprawdzając, czy uda im się uzyskać jeszcze inne wybarwienie i skazywali czworonogi na cierpienie. Bardzo często okazywało się bowiem, że przedstawiciele określonego umaszczenia umierają szybciej bądź są predestynowani do rozmaitych chorób. Kolor psiego umaszczenia jest uzależniony od rodzaju zawartego w sierści pigmentu, a także jego ułożenia. Wskazać można na dwa rodzaje tego barwnika: ciemny, czyli eumelaninę oraz jasny, czyli feomelaninę. Ten pierwszy jest odpowiedzialny za wybarwienie sierści w ciemniejszych odcieniach, a drugi – pozwala na uzyskanie zwierzaka o jasnej sierści. Najjaśniejsze psy posiadają najwięcej feomelaniny, ciemne – eumelaniny, a pośrednie – różne mieszanki tych dwóch barwników. Pozyskanie szczenięcia o idealnym ubarwieniu odpowiadającym wzorcowi rasy wymaga starannego dobrania rodziców, a także sprawdzenia ich rodowodów wstecz. Mogą oni bowiem być posiadaczami genów homozygotycznych lub heterozygotycznych jeśli idzie o zabarwienie. Choć zdarzają się niespodziewane mutacje u szczeniąt – w zasadniczej większości przypadków to właśnie kolor rodziców ma największe znaczenie z punktu widzenia wyglądu ich przyszłych szczeniąt. Na przestrzeni ubiegłych wieków hodowcy eksperymentowali i rozmaicie łączyli zwierzaki, aby uzyskać jak najlepsze wersje kolorystyczne czworonogów. Wielokrotnie starano się uzyskać umaszczenie przez wzgląd na praktykę, ale nie tylko: często kierowano się również walorami estetycznymi – w szczególności u tych zwierzaków, które nie należą do ras pracujących. Obecnie, federacje kynologiczne utworzyły szereg zaleceń, jeśli chodzi o umaszczenia barwne. Poniżej zapoznać się można z listą akceptowalnych przez międzynarodowe organizacje kynologiczne psich umaszczeń. Jak powstaje umaszczenie psów? Jak powstaje umaszczenie psów? Po raz pierwszy dokładnie przyjrzano się genetyce psów jeśli chodzi o ich ubarwienie niespełna 20 lat temu – w 2003 roku, w Stanach Zjednoczonych. To właśnie wtedy odkryto, że na ich sierści znajdują się ponad 2 miliardy nukleotydów, które są odpowiedzialne za tworzenie różnych odmian barwnych wśród psów. Gen, w przypadku sierści, steruje ubarwieniem, jakim charakteryzuje się każdy czworonóg. W zależności od tego, jaki zestaw genów posiadają rodzice – szczenięta będą przyjmowały określone warianty barwne. Wskazać można geny recesywne oraz dominujące – co sprawia, że pozyskanie niektórych wariantów kolorystycznych jest łatwiejsze niż innych. Pewnych kolorów nie da się uzyskać z określonych połączeń. Na przykład, przy założeniu, że w przypadku golden retrieverów to kolor złoty sierści jest dominującym, a biszkoptowy recesywnym – połączenie rodziców w obydwu kolorach z dużą dozą prawdopodobieństwa nie pozwoli na pozyskanie jasnych szczeniąt. Aby cieszyć się maluchami o bardzo jasnym, biszkoptowym odcieniu sierści – należy zestawić ze sobą dwoje rodziców w tym samym kolorze. Tworzenie najkorzystniejszych wariantów jeśli chodzi o umaszczenie psów wciąż jest swego rodzaju zagadką. Naukowcy nie zdołali odkryć wszystkich kwestii z nim związanych, choć wciąż toczą się badania i wiedza na ten temat stale rośnie. Jednocześnie, warto wiedzieć, że nigdy nie można mieć stuprocentowej pewności co do uzyskanego wybarwienia szczeniąt. O ile jak najbardziej wskazanym jest zestawianie ze sobą określonych odcieni w celu uzyskania pożądanych maluchów – to istnieją również sytuacje, na które hodowca nie ma wpływu. Wśród nich wskazać można choćby albinizm, czyli genetyczną wadę, która sprawia, że organizm jest właściwie w całości pozbawiony melaniny – barwnika, który odpowiada za różne kolory skóry oraz sierści. Dopuszczone do wystaw umaszczenia psów Dopuszczone do wystaw umaszczenia psów Odpowiednie kojarzenie par jest bardzo istotnym zadaniem, które spoczywa na hodowcy. Źle zestawieni rodzice, w genach których znajdują się pewne cechy odbiegające od norm mogą doprowadzić do spłodzenia szczeniąt, które – mimo teoretycznej rasowości – nie będą dopuszczone do wystaw. Dlatego też, jeśli piesek ma mieć szansę uczestnictwa zarówno w krajowych, jak i międzynarodowych konkursach – konieczne jest zadbanie o to, by szczenięta były odpowiednio umaszczone. Dlatego też każdy hodowca prowadzi szczegółowy rodowód wszystkich swoich psów. To pozwala na stwierdzenie, czy połączenie określonej suki z psem da dobry zestaw cech – nie tylko psychicznych, ale również fizycznych. Jeśli (na przykład) u potencjalnego ojca mogą znajdować się geny nieprawidłowego wybarwienia (mimo że on sam jest odpowiedniego, dopasowanego do jego rasy umaszczenia) – może on nie być właściwym kandydatem. Szczególnie jeśli suczki dotyczy ten sam problem – ryzyko w takiej sytuacji jest zbyt duże i wielu hodowców po prostu nie decyduje się na skojarzenie takiej pary. Obecnie opisane są określone rodzaje umaszczenia, dopuszczone przez najznamienitsze międzynarodowe federacje – w tym FCI, czyli Fédération Cynologique Internationale. Jest to jednostka nadrzędna dla większości oficjalnych i powszechnie uznawanych organizacji kynologicznych na terenie Europy, Azji, Afryki, Ameryki Środkowej, Ameryki Południowej, Australii oraz Nowej Zelandii. W związku z wyżej wspomnianą nadrzędnością tej organizacji z siedzibą w Belgii – to właśnie ona ustanowiła obecnie obowiązujące standardy, jeśli chodzi o umaszczenie psów. Dzięki temu, we wszystkich krajach świata obowiązują zbliżone normy nie tylko jeśli chodzi o charakter zwierzaka, ale również jego wygląd. To duże ułatwienie – między innymi dla osób chcących brać udział w wystawach o charakterze międzynarodowym. Usystematyzowanie tego rodzaju norm ma również duże znaczenie z punktu widzenia osób, które chcą sprowadzić psa z zagranicy – na przykład do dalszej hodowli. Wśród zaakceptowanych przez stowarzyszenia i, co za tym idzie, również profesjonalne hodowle, umaszczeń psów, wskazać można: wilczaste, śniade, rude, jednolite, podpalane, dzicze, białe, różne w każdym fragmencie ciała. Umaszczenie wilczaste Najczęściej występują u owczarków niemieckich. Jest to umaszczenie charakteryzujące się szaro-srebrnym zabarwieniem z czarnymi zakończeniami sierści. Nazwa koloru, jak łatwo się domyślić, pochodzi właśnie od wilków. To te dzikie zwierzęta zapoczątkowały istnienie psów jako gatunku i niektóre znane nam do dziś rasy (jak wilczak czechosłowacki czy owczarek niemiecki długowłosy) odwołują się pod względem kolorystycznym do tych dzikich ssaków. Należy nadmienić, że nie każdy owczarek niemiecki charakteryzuje się czystym umaszczeniem wilczastym. Psy te występują w rozmaitych odmianach barwnych, a dokładny kolor każdego zwierzęcia jest niejako „wybierany” przez hodowcę poprzez dobieranie do siebie rodziców. Dzięki łączeniu określonych zestawów cech możliwe jest stworzenie rozmaitych odmian kolorystycznych. Jednak, co istotne, nawet teoretycznie idealnie połączeni (pod względem kolorystycznym) rodzice mogą spłodzić maluchy o zupełnie innym wybarwieniu. Między innymi stąd biorą się albinosy pośród ssaków (i nie tylko) różnych gatunków: w wyniku mutacji genów odpowiedzialnych za wytwarzanie barwnika. Osobniki o jasnym zabarwieniu i niebieskich oczach nie są (z reguły) efektem działania hodowców, ale efektem błędu genetycznego. Warto nadmienić, że w przypadku większości żywych organizmów (zarówno ssaków, jak i płazów czy gadów) próby łączenia dwóch osobników o albinotycznym zabarwieniu dawało opłakane w skutkach efekty – między innymi zniekształcone płody. Bardzo często również tego typu mieszanki genetyczne umierały na krótko po porodzie, dlatego łączenie ze sobą albinosów jest po prostu zabronione przez wiele organizacji. Wystawianie psów albinotycznych na krajowych lub międzynarodowych wystawach również nie jest dopuszczalne – zwierzę takie może pełnić jedynie rolę towarzysza człowieka, bowiem jakiekolwiek jego wystawianie czy rozmnażanie jest niedozwolone. Umaszczenie śniade Ten wariant kolorystyczny często występuje wśród psów takich jak owczarki szetlandzkie. Umaszczenie śniade charakteryzuje się kolorem od jasnozłotego aż po ciemny, niemalże podpalany. Warto nadmienić, że wybarwienie psów nie musi być jednolite i wciąż jest dopuszczalne przez FCI. Podobnie jak w przypadku każdego innego wariantu kolorystycznego, dla uzyskania odpowiedniego wybarwienia konieczne jest odpowiednie dopasowanie rodziców. Tylko para o zbliżonej wersji kolorystycznej może zapewnić szczenięta w najbardziej pożądanym przez hodowcę odcieniu. To w tym umaszczeniu może występować na przykład krawat (czyli nieduża ilość białej lub kremowej sierści pod kufą – kształtem do złudzenia przypominająca właśnie męski krawat). To jeden z dość powszechnie występujących odcieni, również wśród psów będących mieszanką różnych ras. Umaszczenie rude Jest kolorystycznie dość zbliżone do poprzedniego, jednak zdecydowanie mocniej wpada w rude tonacje. Jednym z przedstawicieli psiego rodu reprezentujących tę wersję umaszczenia jest japoński shiba inu. W części grzbietowej większość poprawnie wybarwionych osobników posiada właśnie rudawą sierść. To jeden z popularniejszych kolorów wśród psów. Również zwierzęta wielorasowe występują w tej wersji kolorystycznej. Umaszczenie jednolite Może występować w różnych kolorach – zarówno jasnych jak i ciemnych. Chodzi w dużej mierze o to, że czworonogi o takim właśnie zabarwieniu charakteryzują się tytułową jednolitością. Są w całości czarne, białe lub rude – brak jest wielokolorowych elementów, jakie charakteryzują inne rodzaje umaszczenia. Czworonogi o jednolitym umaszczeniu to między innymi charty włoskie. Zwierzęta o tym rodzaju zabarwienia są stosunkowo trudne do uzyskania. Jakakolwiek dewiacja od w pełni jednolitego zabarwienia może oznaczać, że osobnik nie nadaje się do dalszego rozmnażania, bowiem zmiany mogą postępować w kolejnych pokoleniach. Dlatego też tak duże znaczenie ma dokładna selekcja zwierząt, mająca na celu stworzenie idealnie wybarwionych szczeniąt. Umaszczenie podpalane Ten rodzaj umaszczenia charakteryzuje się określonym układem barw na całym ciele zwierzęcia. To rudawy (żółty) odcień na łapach, pysku, brwiach, pod ogonem oraz na brzuchu. Możliwe występowanie krańcowych elementów białych – na przykład wokół oczu lub uszu. Umaszczenie dzicze Według wielu źródeł jest tożsame z umaszczeniem wilczastym, jednak charakteryzuje się nieco innym zabarwieniem. Osobniki w kolorze wilczastym mogą bowiem być również szarawe, podczas gdy wybarwienie dzicze wpada raczej w rozmaite odcienie brązu. W tym kolorze występują między innymi jamniki. Taka wersja kolorystyczna wyżej wspomnianej rasy psów nie jest przypadkowa. Jamniki to norowce, które w przeszłości służyły myśliwym do wypłaszania zwierząt (na przykład lisów) z ich podziemnych mieszkań. Takie zabarwienie ułatwiało im podejście do nory niezauważonymi – i tym samym sprawiało, że szansa na skuteczną ucieczkę dzikiego zwierzęcia znacząco malała. Bez wątpienia spore znaczenie miał również fakt, że na psie o takim zabarwieniu po prostu mniej było widać zabrudzenia wynikające z czołgania się po ziemistych tunelach. Umaszczenie białe To, jak sama nazwa wskazuje, wyłącznie białe psy. Jak wspomniano wyżej, w takiej właśnie wersji kolorystycznej występują między innymi owczarki podhalańskie. Hodowcy przez wieki dążyli do uzyskania odcienia kolorystycznego, które pozwoli odróżnić psy pasterskie od wilków napadających na stada. Warto jednocześnie nadmienić, że umaszczenie białe nie równa się albinotycznemu. Psy o takim wariancie kolorystycznym nie są pozbawione barwnika w ciele, jak ma to miejsce w przypadku albinosów – po prostu są białe. W przeciwieństwie do osobników, u których wystąpiła mutacja genetyczna – ich oczy z reguły są brązowe lub czarne (ewentualnie niebieskie), a nos – czarny. Albinizm oznacza całkowity brak barwnika w ciele – różowy nos i poduszki łap, a także bardzo jasne oczy. Łączenie psów o białym umaszczeniu nie jest zakazane – bowiem nie są to jednostki albinotyczne. Choć część źródeł wskazuje, że bardzo jasne psy mogą być obciążone genetycznie, przekonanie to ma raczej związek z faktem, że białe odmiany czworonogów żyją krócej. Tymczasem fakt ten wiąże się głównie z tym, że większość białych psów należy do ras dużych, które z natury wykazują się niższym średnim wiekiem. Dzieje się tak między innymi ze względu na dużo większe obciążenie organizmu związane z masą, ale również (choć nie zawsze) faktem, że większość ras o masie powyżej 20 kg ma przeznaczenie użytkowe. Umaszczenie różne w każdym fragmencie ciała Umaszczenie różne w każdym fragmencie ciała Taka – dość enigmatyczna – nazwa umaszczenia oznacza, że w przypadku każdej rasy zdarzać się mogą swego rodzaju dewiacje. Przez wzgląd na to, że wygląd każdej odmiany jest mocno zindywidualizowany, może okazać się, że w niektórych przypadkach to, co teoretycznie jest niedozwolone – staje się dopuszczalne. Właśnie przez wzgląd na indywidualne różnice wynikające z zabarwień rozmaitych ras FCI zdecydowało się wprowadzić rozróżnienie jeśli idzie o dopuszczalne umaszczenie różnych ras psów. O ile da się bowiem stworzyć ogólne normy, to zdarzają się sytuacje, że w przypadku jednej rasy dane umaszczenie jest niedozwolone, a jeśli chodzi o inną – w pełni dopuszczalne. Rasa border collie – krótka charakterystyka Rasa border collie Podobnie jak w przypadku innych ras, także border collie posiada dopuszczone do wystaw odmiany barwne, podczas gdy inne są niewskazane. Same psy rasy border collie należą do psów pasterskich i zaganiających, podlegają przy tym próbom pracy. Obecnie znana nam rasa psów pasterskich średniej wielkości powstała poprzez krzyżowanie collie roboczych, które żyły na pograniczu Anglii i Szkocji w poprzednich wiekach. Na samym początku XIX wieku nadano im nazwę owczarka pracującego (working sheepdog), a dopiero w 1915 roku zmieniono ją na border collie. Zwierzaki te były ukochanymi pupilami samej królowej Wiktorii. Jeśli chodzi o budowę, średniej wielkości psy tej rasy osiągają maksymalnie 55 cm w kłębie, a suczki – często o około 3 cm mniej. Masa zwierzęcia nie powinna przekraczać 20 kg. Jeśli chodzi o reprezentowane przez border collie umaszczenie, wskazać można na ponad sto odmian, jednak nie wszystkie są dopuszczone przez FCI. Zasadniczo przyjmuje się, że organizacja kynologiczna przyjmuje na konkursach osobniki wszystkich ubarwień poza tymi, w przypadku których dominuje biel. Cechą charakterystyczną wszystkich border collie jest ich inteligencja. Border collie to pies pasterski, który zdaniem wielu (a także według badań), odznacza się najwyższą pośród innych ras inteligencją. Z uwagi na to, psy te wymagają dużej ilości zajęć, a także intensywnego szkolenia, które będzie dla nich wymagające. W innej sytuacji, w związku z odczuwaną nudą, border collie mogą stawać się po prostu niszczycielskie. Dobrze jest również pamiętać decydując się na psa tej rasy, że długie spacery to nie wszystko – głównym faktorem powodującym zmęczenie u bardzo inteligentnych czworonogów jest ich zmęczenie intelektualne. Do tego celu służą rozmaite zabawy węchowe czy szkolenia dla border collie, dzięki którym zwierzę poczuje się w odpowiednim stopniu „wybawione”. Odmiany barwne border collie Odmiany barwne border collie Jak wspomniano wyżej, wskazać można naprawdę wiele odmian barwnych wśród psów tej rasy. Są to między innymi: czarno-biały (występujący najczęściej), czarno-biały z podpaleniami, blue merle, niebieski marmurkowy podpalany, czekoladowy (biało-brązowy), czekoladowo-biały podpalany, czekoladowy marmurkowy, czekoladowy marmurkowy (podpalany), czerwony trójkolorowy, niebiesko-biały (rozjaśniony czarno-biały), niebiesko-biały (podpalany), rudo-biały, jasnoszary marmurkowy, jasnoszary marmurkowy podpalany, liliowo-biały (rozjaśniony czekoladowy z bielą), liliowo-biały podpalany, liliowy marmurkowy, liliowy marmurkowy podpalany, sobolowo-biały, brindle, marmurkowe, mottled, maltese merle, maltese merle trójkolorowy. Powyższe wyliczenie obejmuje najpopularniejsze umaszczenia pośród psów rasy border collie. Niżej można zapoznać się z krótkimi opisami większości z nich. Czym charakteryzuje się umaszczenie czarno-białe psów border collie? Czym charakteryzuje się umaszczenie czarno-białe psów border collie? Jest to zdecydowanie najpopularniejsza pośród psów rasy border collie maść. Jest to po prostu pies z czarnym grzbietem i białym brzuchem oraz łapami. Istotnym jest jednak, by zwierzę w przeważającej części było czarne: w innym przypadku zostanie zdyskwalifikowane. Jak wspomniano wyżej – międzynarodowa federacja kynologiczna dopuszcza wyłącznie ubarwienia, w których biel nie jest przeważającym kolorem. W związku z tym hodowcy dokładają wszelkich starań, aby dobierać rodziców o optymalnym balansie czerni i bieli. Umaszczenie czarno-białe z podpaleniami u bordera Tak zwany tricolour – to border collie, u którego występują elementy podpalane. Wyglądem przypomina najbardziej podstawową odmianę czarno-białą, jednak na jego sierści występują również elementy podpalane (czyli brązowo-rude). Zazwyczaj umiejscowione są w okolicach brwi, oczu i uszu, jednak mogą obejmować również boki kufy czy fragmenty łap. Większość osób może kojarzyć trikolora z bardzo popularnego swego czasu filmu na temat przyjaźni między dzieckiem a psem: „Lassie, wróć”. Właśnie tytułowa suczka rasy border collie, która występowała w tym filmie, była umaszczenia czarno-białego z podpaleniami. Kolor niebieski marmurkowy u border collie Kolor blue merle u border collie Z angielskiego blue merle to jedna z piękniejszych odmian barwnych. To jedno z nielicznych wybarwień psa rasy border collie, w którym dopuszczalne są niebieskie oczy. Umaszczenie to charakteryzuje się pięknym, szaro-niebieskim kolorem połączonym z czernią, bielą lub brązem. Barwy łączą się w sposób dość nieregularny, stąd właśnie człon nazwy „marmurkowy”. Każdy border collie wybarwiony w ten sposób może również cechować się różnym kolorem oczu i – podobnie jak w przypadku ich niebieskiego odcienia – jest to cecha dopuszczana przez FCI. Niebieski marmurkowy podpalany border Blue merle tricolour border collie charakteryzuje się niezwykle fantazyjnym wybarwieniem, łączącym w sobie srebrzystą szarość, biel i złoto-brązowe fragmenty podpalane. Zwierzęta wyglądają zatem bardzo podobnie jak border collie o umaszczeniu blue merle, ale dodatkowo – posiadają również elementy podpalania, najczęściej w okolicach pyska (kufy), brwi, uszu i łap. Dodatkowo, mogą podpadać także pod umaszczenie tzw. mottled – czyli cętkowane. Psy o takim wybarwieniu również są dopuszczane do wystaw i, podobnie jak w przypadku powyższego umaszczenia, to jeden z nielicznych przypadków, kiedy border collie może mieć oczy o jasnym, błękitnym kolorze lub charakteryzować się heterochromią (różnym zabarwieniem obydwu tęczówek). Czekoladowy (brązowo-biały) border collie Czekoladowy (brązowo-biały) border collie Odmiana kolorystyczna border collie zbliżona do najpopularniejszej, czarno-białej, z tym że czerń jest zastąpiona przez barwę brązową. Psy border collie o czekoladowym zabarwieniu cechują się zazwyczaj dość proporcjonalnym umaszczeniem, w którym część pyska (kufa i linia między oczami) są białe, podczas gdy same oczy otoczone są brązową sierścią. Również brzuch collie border charakteryzuje się jasnym ubarwieniem. W tym przypadku, aby szczenięta i dorosłe osobniki zostały dopuszczone do wystawy – muszą charakteryzować się ciemnymi oczyma. Border collie chocolate and white z niebieskimi lub różnokolorowymi tęczówkami oczu są dyskwalifikowane ze względu na prawdopodobne wady genetyczne powiązane z umaszczeniem. W obecnej hodowli collie border dąży się do unikania niepożądanych cech, dlatego sędziowie zwracają baczną uwagę na to, by psy posiadały adekwatne do ich rasy umaszczenie. Czekoladowy trójkolorowy border Czekoladowy trójkolorowy border To umaszczenie border collie jest zbliżone wyglądem do powyższego – tyle że charakteryzuje się dodatkowymi elementami podpalanymi. Pies rasy collie border jest ciemnobrązowy w części grzbietowej i biały od strony brzucha, a niektóre elementy jego pyska lub łap są złoto-brązowe (głównie boki kufy, przednie części łap, brwi oraz okolice oczu). Podobnie jak w przypadku odmiany czekoladowej, również tricolory powinny mieć ciemne oczy. W innym przypadku – mogą zostać zdyskwalifikowane z konkursu. Z tego względu, hodowcy starannie dobierają odmiany barwne, by tworzyć jak najbliższe wzorcowi umaszczenia. Border czekoladowy marmurkowy Border chocolate merle Odmiana kolorystyczna border collie chocolate merle posiada szerokie grono fanów na całym świecie. Nie ma w tym nic dziwnego: unikalne, biało-brązowe wzory, jakie można dostrzec na grzbietach psów tej rasy są w pełni unikalne. W zasadzie można powiedzieć, że nie istnieją dwa marmurkowe czekoladowe psy, które są zabarwione w ten sam sposób. Jednocześnie, odmiana merle jest jedyną, u której dopuszczalne są niebieskie oczy bądź sytuacja, w której każde oko jest innego koloru (tak zwana heterochromia). W przypadku każdej innej odmiany barwnej, kolor oczu inny niż czarny lub brązowy oznaczałby dyskwalifikację. W większości przypadków, border collie o kolorze chocolate merle posiada również brązowy (lub nakrapiany) nos. Border collie czekoladowy marmurkowy (podpalany) To odmiana barwna zbliżona wyglądem do powyższej. To oznacza, że pies rasy border collie również jest umaszczony nierównomiernie i pokryty biało-brązowymi plamkami. Dodatkowo, w niektórych miejscach (między innymi na łapach, brwiach, bokach kufy lub wokół oczu), zwierzę może posiadać złoto-brązowe łatki – czyli tak zwane podpalanie. Chocolate tricolour merle, podobnie jak poprzednia odmiana rasy border collie, może charakteryzować się jasnymi lub heterochromatycznymi oczyma. Czerwony trójkolorowy Red tricolour to odmiana trójbarwna, w której u psa border collie występują również brązowo-czerwone plamy. Pies o takim umaszczeniu powinien posiadać ciemne oczy, a ułożenie plam na jego ciele jest nieregularne. W przypadku border collie red tricolour oczy w niebieskim kolorze oznaczają dyskwalifikację z konkursu. Niebiesko-biały border Odmiana blue and white to nic innego jak rozjaśniony border collie czarno-biały. Pies w części, w której klasycznie umaszczony collie ma czarną sierść – będzie posiadał lekko lśniącą, szaro-grafitową. To umaszczenie border collie powstało jako efekt rozjaśniania sierści poprzez staranne dobieranie rodziców z uwzględnieniem ich rodowodów. Choć wielu osobom odmiana ta kolorystycznie kojarzy się z merle – również niebiesko-białe border collie powinny mieć ciemne (czarne lub brązowe) tęczówki. Inna sytuacja prowadzi nieuchronnie do dyskwalifikacji zwierzęcia z konkursu. Niebiesko-biały podpalany Blue and white tricolour to odmiana barwna identyczna jak powyższa – z tym że w newralgicznych punktach psiego ciała (jak przednia część łap, okolice oczu, boki kufy czy brwi) mogą charakteryzować się barwą podpalaną (czyli złoto-brązową). Podobnie jak w poprzednim przypadku, niedopuszczalne są oczy jasne lub różnokolorowe. Rudo-biały Border collie o umaszczeniu zwanym ee-red (australian, golden, yellow) and white jest odmianą, która – jak sama nazwa wskazuje – została stworzona w Australii. To umaszczenie border collie jest dość jasne, rudawo-białe. Mówiąc najprościej, tam, gdzie u „tradycyjnego”, black and white border collie znajduje się czarna sierść – u ee-reda jest jasna, rudawa. Jasnoszary marmurkowy border collie Umaszczenie o angielskiej nazwie slate merle jest jednym z najbardziej fantazyjnych na świecie. Pies jest pokryty nierównomiernymi, marmurkowymi plamkami, a jego grzbiet ściśle pokrywa jasnoszara sierść. W przypadku umaszczenia jasnoszarego marmurkowego, jak ma to miejsce przy każdej odmianie merle, sędziowie krajowych oraz międzynarodowych konkursów dopuszczają również zwierzęta o jasnych, niebieskich lub nawet różnobarwnych oczach. Pozyskanie tej odmiany kolorystycznej poprzedzało wiele lat prób, jednak każdy posiadacz czworonoga o umaszczenia slate merle z pewnością przyzna, że było warto: psy wyglądają niezwykle, a inteligencja aż bije z ich oczu. Jasnoszary marmurkowy podpalany To umaszczenie jest zbliżone wyglądem do poprzedniego. Jednak podobnie jak w przypadku każdej odmiany podpalanej – w newralgicznych fragmentach psiego ciała znajduje się sierść o stosunkowo jasnym, złotobrązowym zabarwieniu. Z reguły zlokalizowana jest wokół oczu, w przedniej części łap lub po boku pyska (kufy) czworonoga. Umaszczenie liliowo-białe Lilac and white border collie jest odmianą powstałą w wyniku rozjaśnienia umaszczenia czekoladowego z białym. W efekcie powstała wersja barwna sierści psa, która rzeczywiście przywodzi na myśl lekko liliowy odcień brązu połączony z bielą. Pomimo stosunkowo jasnego umaszczenia, również w przypadku lilac and white – warunkiem koniecznym, by pies mógł uczestniczyć w wystawie, są ciemne oczy. Wyjątek dotyczy wyłącznie wersji marmurkowej. Liliowo-biały podpalany To wariacja do koloru liliowo-białego. Każdy przedstawiciel wersji kolorystycznej lilac and white tricolour charakteryzuje się stosunkowo jasnym wybarwieniem połączonym z podpalanymi (złoto-brązowymi) fragmentami sierści. Zazwyczaj są one zlokalizowane w okolicach uszu, oczu lub pyska zwierzęcia. W przypadku niektórych osobników występuje również zabarwienie łap. Jak każdy pies o typie podpalanym, również ten w wersji liliowo-białej charakteryzuje się nierównomiernym zabarwieniem. Border collie liliowy marmurkowy Umaszczenie lilac merle jest jedną z najjaśniejszych dopuszczonych wersji w przypadku psów rasy border collie. To umaszczenie border collie charakteryzują się stosunkowo jasną, szarą sierścią, nakrapianą na brązowo lub szaro. To jeden z nielicznych przypadków, w których możliwe jest uzyskanie tak jasnej wersji kolorystycznej border collie bez dyskwalifikacji. Jak każdy border collie merle, również lilac tricolour merle może charakteryzować się jaśniejszymi od wzorca oczyma lub heterochromią. Liliowy marmurkowy z podpaleniami Ta odmiana barwna jest kolejną wariacją na temat odcienia liliowego. Tym razem jednak hodowcy border collie zdecydowali się na stworzenie unikalnego połączeniu jasnoszarego grzbietu pokrytego plamkami z podpalanymi elementami. Te ostatnie z reguły są zlokalizowane w okolicach pyska i łap zwierzęcia. Sablowo-biały border collie W tym przypadku hodowcy stworzyli wersję o identycznym układzie jak black and white, z tym że klasyczną czerń zastępuje stosunkowo ciemny, ciepły brąz. Border collie sable brown to odmiana, która nie jest zbyt popularna w naszym kraju, jednak cieszy się niesłabnącą popularnością na świecie, a przy tym – jest w pełni akceptowana przez FCI jako jedna z odmian barwnych psa rasy border collie. Kolory Border Collie Kolory rasy Border Collie Pozostałe wskazane wyżej „odmiany” umaszczenia to nic innego jak dopuszczalne przez federację kynologiczną odmiany zabarwienia psa. Border collie mogą być pokryte swego rodzaju paskami w innym odcieniu lub cętkami. Do wariacji kolorystycznych pośród odmian barwnych należy również merle – czyli marmurkowatość. To umaszczenie border collie charakteryzuje się ona nierównym zabarwieniem, które wielu osobom kojarzy się właśnie z marmurem – stąd też nazwa dla tej wersji kolorystycznej. Za stworzeniem poszczególnych odmian barwnych stoją lata pracy, dlatego też FCI bardzo silnie chroni utworzone już umaszczenia. Robi to, między innymi nie dopuszczając do dalszego rozmnażania psów o zbyt jasnej sierści lub charakteryzujących się różnymi „wadami” w barwie. Do takich można zaliczyć między innymi nieprawidłowy kolor oczu (jasny w przypadku psów o innym typie niż merle). Szczenięta, które urodzą się w umaszczeniu niezgodnym z wzorcem mogą zostać sprzedane jako psy do towarzystwa, jednak żadna uznawana na arenie międzynarodowej organizacja kynologiczna nie dopuści do ich rozmnażania. Warto również wiedzieć, że rozmnażanie zwierząt, które nie posiadają rodowodów jest w Polsce całkowicie zabronione. Za próbę sprzedaży takich czworonogów ich właściciel i „hodowca” może zapłacić słoną karę. FAQ Czym charakteryzuje się umaszczenie czarno-białe z podpaleniami u psów border collie? Border collie tricolour, u którego występują elementy podpalane. Wyglądem przypomina odmianę czarno-białą, jednak na jego sierści występują również elementy podpalane (czyli brązowo-rude). Zazwyczaj umiejscowione są w okolicach... Jak wygląda umaszczenie niebieskie marmurkowe u psów border collie? Z angielskiego blue merle to jedna z piękniejszych odmian barwnych. To jedno z nielicznych wybarwień psa tej rasy, w którym dopuszczalne są niebieskie oczy. Umaszczenie to charakteryzuje się... Czym charakteryzuje się niebieski marmurkowy podpalany border collie? Blue merle tricolour charakteryzuje się niezwykle fantazyjnym wybarwieniem, łączącym w sobie srebrzystą szarość, biel i złoto-brązowe fragmenty podpalane. Zwierzęta wyglądają zatem bardzo podobnie jak border collie o umaszczeniu blue merle, ale dodatkowo... Aktualizacja 8 czerwca, 2022 Przez aktualizacja dnia 18:57 Czarne psy - czy umaszczenie psa ma znaczenie? Czarne psy mają tę ogromną „przewagę” nad swoimi jaśniejszymi kolegami, że ich sierść nie szarzeje i nie żółknie. Łapy i podbrzusze czarnego psa nie są zabrudzone i bure po każdym spacerze w czasie deszczu czy wśród topniejącego śniegu. Jeśli pies nie ma problemów zdrowotnych, jego czarna sierść pozostaje lśniąca i piękna właściwie bez specjalnego wysiłku ze strony opiekunów. Oczywiście posiadanie czarnej sierści nie jest wolne od wad. Psy o czarnym umaszczeniu wymagają szczególnej ochrony przed słońcem, ponieważ ze względu na swój kolor są najbardziej narażone na udar cieplny. W czasie słonecznych, gorących dni należy unikać niezacienionych, dużych przestrzeni, nie zmuszać czarnego psa do nadmiernego wysiłku i zadbać o to, by w każdej chwili miał dostęp do świeżej wody. Dla lepszej ochrony pupila warto nabyć specjalistyczny spray do sierści, chroniący czarne psy przed promieniowaniem UV. Dodatkowym atutem tego typu kosmetyków jest fakt, iż zapobiegają one brązowieniu czarnej sierści – co będzie szczególnie istotne w przypadku psów wystawowych. Wiele ras psów o czarnym umaszczeniu postrzega się jako rasy wyjątkowo agresywne. Warto mieć na uwadze, że to nie kolor sierści, a osobowość zwierzęcia oraz jego wychowanie decydują o tym, czy pies będzie wykazywać zachowania agresywne czy też nie. Czarne psy potrafią być wiernymi, oddanymi przyjaciółmi w równym stopniu co psy białe, biszkoptowe czy brązowe! Czarne psy - oto wyjątkowe rasy o czarnym umaszczeniu Czarny labrador retriever © Shutterstock Labrador retriever to jedna z najpopularniejszych ras psów na świecie. To wyjątkowo łagodne, serdeczne i radosne psy, niezwykle przywiązane do swojej rodziny. Nie należy zapominać, że labradory to psy pracujące – do prawidłowego rozwoju potrzebują nie tylko dużej dawki ruchu, ale również codziennego wysiłku umysłowego. Labradory występują w trzech typach umaszczenia: czarnym, żółtym (biszkoptowym) lub wątrobianym (brązowym). Oczy są orzechowe lub brązowe, zaś nos czarny lub ciemnobrązowy. Czarny owczarek niemiecki © Shutterstock Owczarek niemiecki to kolejna niezwykle popularna rasa, choć czarne owczarki niemieckie spotykane są znaczenie rzadziej niż psy tej rasy o podpalanym umaszczeniu. Owczarki niemieckie o czarnym umaszczeniu mogą być nieco większe, a ich futro dłuższe od standardowej odmiany. Te niezwykle wszechstronne i inteligentne psy są wykorzystywane jako psy pracujące w służbach, stróżujące czy psy przewodnicy, sprawdzą się jednak również doskonale w roli towarzyszy rodziny. Opiekun owczarka niemieckiego powinien zapewnić mu codzienną dawkę ruchu, a w zabawach nie powinno zabraknąć ćwiczeń rozwijających spostrzegawczość i umysł czworonoga. Schipperke Shutterstock Nieduży (ok. 30 cm i 4-7 kg), energiczny i radosny pies, który będzie wspaniałym towarzyszem dla rodziny z dziećmi lub dla osób aktywnych. Jest ciekawski, żywiołowy, uwielbia długie spacery i szybko się uczy. Czarne psy rasy schipperke uwielbiają sztuczki i sport, są wprost stworzone do aportowania i agility. Ponieważ rasa ta początkowo chowana była w celu łowienia niszczących plony gryzoni, schipperke mogą wykazywać skłonność do polowań na małe zwierzątka. Z innymi psami dogadują się raczej dobrze, jeśli jednak planujemy wprowadzić psa tej rasy do domu, w którym mieszka królik, świnka morska czy chomik, warto zapoznać zwierzaki ze sobą za młodu – wówczas istnieje duża szansa, że wywodzący się z Belgii czarny pies nie będzie traktować drugiego pupila jak potencjalną ofiarę. Ogromną zaletą rasy schipperke jest jej długowieczność – te czarne pieski rzadko chorują i mogą dożyć nawet 16-18 lat. Sznaucer olbrzym Shutterstock Sznaucer olbrzym to duży czarny pies, będący jedną z najbardziej rozpoznawalnych ras psów czarnych. Pomimo swych słusznych rozmiarów (60-70 cm w kłębie i 35-47 kg) nie jest psem agresywnym, choć – jak wszystkie sznaucery – bywa porywczy. Odpowiednio wychowany, staje się wiernym, radosnym i opiekuńczym pupilem. Nadaje się na czworonożnego przyjaciela rodzin z dziećmi, gdyż zwykle sznaucery olbrzymy wykazują dużą cierpliwość i dobroduszność. Te duże czarne psy długo dojrzewają, nawet kilkuletni osobnik może zachowywać się jak niesforny, rozbrykany i radosny szczeniak. Sznaucer olbrzym doskonale nadaje się do stróżowania, zwłaszcza że już sam jego wygląd budzi respekt. Psy tej rasy są bardzo aktywne i chętne do zabawy, trzeba im zapewnić odpowiednią dawkę ruchu i ćwiczeń umysłowych, by mogły spożytkować swoją energię. Sierść psa trzeba systematycznie rozczesywać (co 2-3 dni), zwracając szczególną uwagę na dłuższą sierść na brodzie, grzywce, podbrzuszu i łapach. Sznaucer wymaga też regularnego trymowania oraz usuwania włosków z wnętrza małżowiny usznej. Psy tej rasy rzadko chorują, są również odporne na wysokie i niskie temperatury. Flat coated retriever ©Shutterstock Pogodny, wesoły i przyjacielsko nastawiony do świata flat coated retriever występuje w barwie czarnej lub brązowej, jednak to właśnie czarne umaszczenie jest dla tej rasy najbardziej typowe. Piękny, majestatyczny pies zachwyca lśniącą sierścią, krótkim i puszystym ogonem oraz wymalowaną na pysku radością. Rasa ta jest bardzo żywiołowa, wymaga dużej uwagi ze strony opiekunów, a ze względu na swą łagodną naturę psy rasy flat coated retriever są doskonałymi towarzyszami dla dzieci. Duży czarny pies o spokojnym, radosnym usposobieniu będzie traktować przyjacielsko nawet obcych, dlatego raczej nie nadaje się na domowego stróża. Psu trzeba zapewnić odpowiednią dawkę ruchu, najlepiej połączonego z wysiłkiem umysłowym. Owczarek chorwacki ©Shutterstock Średniej wielkości, czarny owczarek chorwacki jest energicznym i ruchliwym psem, który chętnie się uczy i ochoczo przystępuje do zaproponowanej przez opiekuna aktywności fizycznej. Cechy charakterystyczne owczarka chorwackiego to lekko pofalowana, gęsta sierść i spiczaste, sterczące uszy, które mogą jednak być załamane na końcach. Na tylnej stronie kończyn i na ogonie sierść jest nieco dłuższa niż na reszcie ciała. Owczarek chorwacki przejawia lojalność i przywiązanie wobec opiekuna, wykazuje się dużą odwagą. Z natury jest nieufny wobec obcych, należy więc zadbać o odpowiednią socjalizację psa za młodu. Usposobienie oraz predyspozycje fizyczne owczarka chorwackiego sprawiają, że pies ten doskonale nadaje się do psich sportów, zwłaszcza do agility. Szwedzki lapphund © Shutterstock Rasa ta początkowo pomagała Lapończykom w wypasie stad reniferów. Dziś szwedzki lapphund doskonale pełni rolę psa do towarzystwa, choć w Polsce brak przedstawicieli tej rasy. Pies ma wygląd typowy dla szpica: szeroko rozstawione, szpiczaste uszka, duże, ciemne oczy, sierść tworząca kryzę wokół szyi. Psy tej rasy są średniej wielkości, ważą nie więcej niż 20 kg. Występują wyłącznie w czarnym umaszczeniu. Szwedzki lapphund to pies odpowiedni dla osób prowadzących aktywny tryb życia. Sprawdzi się w roli stróża, jednak jest psem z natury dość szczekliwym. Nadaje się do domu z dziećmi, wobec domowników jest cierpliwy i delikatny. Uchodzi za jednego z najzdrowszych psów na świecie, rzadko choruje, a średnia długość życia wynosi od 12 do 14 lat. Terier tybetański ©Shuttertstock Psy tej rasy występują co prawda w jedno-, dwu-, lub trójkolorowym umaszczeniu, ale to właśnie czarne teriery tybetańskie cieszą się największą popularnością. Wynika to zapewne z faktu, iż długi, miękki włos okrywowy trudny jest do utrzymania w czystości u osobników o jasnym umaszczeniu. Terier tybetański to niewielki, włochaty pies o radosnym, żywym usposobieniu. Jest bardzo towarzyski, zawsze chętny do zabawy i skory do nauki – choć bywa uparty. To świetny towarzysz dla rodzin z dziećmi, pod warunkiem, że poświęca mu się odpowiednio dużo uwagi. Źle znosi samotność, nie radzi sobie z surowym wychowaniem – decydując się na takiego psiaka, należy wychowywać go konsekwentnie, ale łagodnie. MASTIF NEAPOLITAŃSKI © Źródło: By 3268zauber derivative work: Anka Friedrich ( [CC BY-SA ( via Wikimedia Commons Niemiecki Klub Molosów prezentuje mastifa neapolitańskiego jako "prastarą rasę psów hodowaną w rejonach Wezuwiusza, przez tamtejszych chłopów". Klub przyjmuje, że psy tej rasy są potomkami dawnych bojowych psów rzymskich. Prócz pełnienia funkcji psa bojowego, służyły także jako psy służbowe i pociągowe. Z określeniem "prastara rasa" polemizuje Hans Räber, wskazując na brak jakichkolwiek wcześniejszych wzmianek o tym psie u dawnych kynologów. Po raz pierwszy mastif neapolitański zaistniał na wystawie psów w Mediolanie w 1914 roku. Zaprezentowano tam jednego psa o imieniu Drago, którego właściciel, Mario Monti, określał jako "mastino italiano". Planowa hodowla rozpoczęła się od 1947 roku. Mastif neapolitański (mastino napoletano) to duży pies o masywnej i krępej budowie, długości tułowia o 10% większej od wysokości w kłębie. Jego skóra jest gruba, obfita i luźna na całym ciele, szczególnie na głowie, gdzie tworzy liczne fałdy i zmarszczki i na spodniej części szyi, gdzie tworzy podwójne podgardle. Włos ma krótki i twardy, gęsty, wszędzie tej samej długości. W umaszczeniu preferowane kolory: szary, ołowiano-szary i czarny, ale także brązowy, płowy i intensywnie płowy (czerwień jelenia), czasami występują małe, białe znaczenia na piersi i końcach palców. Wszystkie te kolory mogą być pręgowane; dopuszczalne jest umaszczenie orzechowe, gołębie (jasnoszare) i izabelowate. Mastif neapolitański obficie się ślini. Psy tej rasy są łagodne i zrównoważone, ale sprowokowane walczą bezkompromisowo. Nawet jeżeli są wychowywane konsekwentnie i z intuicją, nigdy nie będą wybitnie posłuszne. Czujne, zwinne, szybkie. Jest to pies pasterski, ale przede wszystkim stróżujący, o wrodzonym instynkcie obronnym. Współcześnie użytkowany jako pies stróżujący, obronny i pies-towarzysz. MASTIF PIRENEJSKI © Źródło: autor: Milena Mura, licencja: [CC-BY-SA Deed] Rasa psa zaliczana do grupy molosów w typie górskim, wyhodowana w Hiszpanii do strzeżenia i zaganiania owiec. Współcześnie użytkowana również jako pies obronny i pies-towarzysz. Psy tej rasy pochodzą najprawdopodobniej od masywnych, azjatyckich psów pasterskich, których zadaniem była obrona i pilnowanie stad zwierząt przed atakami drapieżników. Na Półwysep Iberyjski zostały sprowadzone około 3000 lat temu przez Fenicjan. Bardzo duży pies ponadprzeciętnego formatu, proporcjonalnie i harmonijnie zbudowany, wybitnie silny i muskularny, o mocnym kośćcu i niezbyt długiej sierści. Psy tej rasy są przeważnie koloru białego, zawsze z dobrze zaznaczoną maską wokół oczu (zazwyczaj w kolorach: szarym, czarnym, złotożółtym bądź beżowym). Głowa jest ubarwiona symetrycznie. Mastif pirenejski jest psem spokojnym, posłusznym i inteligentnym. Chętny do pilnowania. Wobec obcych jest stosunkowo nieufny i czujny. MASTIF TYBETAŃSKI Mastif tybetański Bagmati KHYI FADO (w domu zwany HANDO) na międzynarodowej wystawie psów rasowych w Katowicach. Właścicielem jest Marcin Krasoń z Polski © Źródło: autor: Pleple2000, licencja: [CC-BY-SA Deed] [CC-BY-SA Deed] [CC-BY-SA Deed] [CC-BY-SA Deed] [CC-BY-SA Deed] Mastif tybetański to jedna z najstarszych ras - wg. jednej z teorii stał się oddzielną rasą ok 58 000 lat temu. Istnieje wiele spekulacji na temat jego pochodzenia i historii dlatego, że Tybet był krajem pozostającym w dużej izolacji wobec innych kultur. Rodzima nazwa – do khyi – oznacza "trzymanego na uwięzi". Oddaje ona użytkowość tego psa, który w nocy strzegł stad zwierząt hodowlanych i dobytku, a w ciągu dnia, ze względu na swoją agresywną postawę wobec obcych, musiał być wiązany u wejścia do namiotu. Mastify tybetańskie trafiły do Europy w połowie XIX wieku, w okresie, gdy rasie groziło wyginięcie. Pierwsze jego hodowle podjęli hodowcy brytyjscy. Mastif tybetański jest psem o żywym temperamencie, z tendencją do dominacji. Należy od początku hodowli psa tej rasy postępować zdecydowanie i konsekwentnie, a mimo to po dłuższym okresie wychowywania może mieć skłonności np. do niepohamowanej chęci zabawy. Wykazuje czujność i odwagę w gospodarstwie domowym, nieufność wobec obcych. Osobniki żyjące w Tybecie są wychowywane na psy bardzo ostre w sygnalizowaniu i reagowaniu na niebezpieczeństwo, bądź na potencjalnych intruzów. Wynika to z występowania tam specyficznych warunków geograficznych i społecznych (duże odległości między domostwami, stosunkowo mała liczba sąsiadów i wysokie ryzyko grabieży ze strony grasujących band). W wyniku odpowiedniego wychowania pies ten może być psem spokojnym, chętnie dostosowującym się do poleceń, bez oznak agresji. Warunkiem udanego kontaktu z psem jest dobra znajomość i pełna akceptacja jego charakteru. W Chinach posiadanie psa tej rasy świadczy o statusie społecznym jego właściciela. Szczeniaki są bardzo drogie - przeciętnie za czworonoga trzeba zapłacić kilkaset dolarów. W 2011 roku mastif "Big Splash" został sprzedany na aukcji za 1,6 mln dolarów. Rekord ten pobił 56-letni deweloper z prowincji Zhejiang położonej na wschodzie Chin, który zapłacił prawie 2 miliony dolarów za mastifa tybetańskiego o złotej grzywie. Pies waży 90 kg i ma 80 cm wzrostu. Jest to najprawdopodobniej najdroższy pies świata. MOLOS Z EPIRU © Źródło: Molos z Epiru (Molossos tis Ipeirou) to jedna z ras greckich - molos pochodzący z Epiru, oficjalnie uznany przez Kynologikos omilos Hellados (KOH) w roku 2006. Jest potężnym, mocnym psem - psy osiągają wg. różnych źródeł 60 do 70 lub 65 do 75 cm wzrostu i 50 do 70 kg wagi. Suki są mniejsze. Umaszczenie ma czarne podpalane, włos krótki z grubym podszerstkiem. Zdarzają się też osobniki rude, pręgowane, brunatne i z białymi znaczeniami. Molos z Epiru jest inteligentny, wierny, przywiązany do swojego opiekuna i bardzo mu oddany. Zarazem to ostry, nieufny stróż. W Grecji wykorzystywany jest do obrony dużych stad owiec, kóz i bydła przed drapieżnikami - szakalami, wilkami i niedźwiedziami. Potrafi wykonywać swoją pracę całkowicie samodzielnie, nie potrzebuje wydawania mu poleceń. MOSKIEWSKI STRÓŻUJĄCY © Źródło: autor: Edmontcz, licencja: [CC-BY-SA Deed] Rasa psa zaliczana do grupy molosów w typie górskim, wyhodowana w połowie XX wieku w dawnym Związku Radzieckim, poprzez krzyżowanie bernardyna z owczarkiem kaukaskim, rosyjskim łaciatym gończym i innymi rasami, w celu uzyskania skutecznego psa służbowego do stróżowania, patrolowania i konwojowania. Efektem hodowli jest silny i energiczny, ale opanowany i podatny na szkolenie pies, coraz częściej zyskujący uznanie jako pies obronny i pies-towarzysz. Pies dużego wzrostu, masywny, w typie mastifa. Muskulatura dobrze rozwinięta. Głowa masywna i szeroka, z wyraźnie zaznaczonym stopem. Psy mają masywniejszą budowę niż suki. Umaszczenie to przewaga koloru białego w płowe (różne odcienie) i brązowe łaty. Zarówno dawniej, jak i dziś, jest to pies stróżująco-obronny. Nie jest jednak polecany do miasta, bo najlepiej czuje się na ogrodzonym terenie podmiejskim lub na wsi. Dobrze wyszkolony, może służyć jako pies-towarzysz, pies obronny i stróżujący. Jest odporny na zmienne warunki klimatyczne, może przebywać poza domem przez cały rok. Moskiewski stróżujący jest psem aktywnym i zwinnym, posłusznym, ale pewnym siebie. Ma zrównoważony temperament i silnie rozwinięty instynkt terytorialny. Pies tej rasy powinien koniecznie przejść przynajmniej podstawowe szkolenie w zakresie posłuszeństwa. Nie znosi osób obcych ani obcych psów. Sprowokowany będzie walczył do upadłego. Ma dobry kontakt z dziećmi, ale muszą to być koniecznie dzieci właściciela czy przewodnika. NEBOLISH © Źródło: Dr. Watson Nebolish to jeden z najmniej znanych mastifów. Pochodzi z Kanady, gdzie rasa ta została stworzona w latach 60-tych minionego wieku. Uważana jest za efekt krzyżówki mastifa angielskiego, bullmastifa i doga de Bordeaux. Pewną rolę odegrały też inne rasy - dog niemiecki, bokser i bernardyn. Według innej teorii nebolish powstał w wyniku skrzyżowania boksera i bullmastifa. Nebolish osiąga wzrost do 91 cm i wagę do 82 kg. Charakteryzuje się mocną budową i harmonijną sylwetką. Ma dużą głowę osadzoną na mocnym karku i długie nogi. W założeniu miał być zwinniejszy od innych mastifów i mniej podatny na typowe dla tych ras choroby. Nebolish jest przyjazny, opiekuńczy, zrównoważony, czujny, inteligentny i lojalny. Jest doskonałym psem stróżującym i rodzinnym. Przyjazny w stosunku dzieci, jest też spokojny i cierpliwy wobec dorosłych. Jest świetnym pływakiem i uwielbia wodę. Pies łatwy do ułożenia, ale wychowanie i naukę należy rozpocząć wcześnie. NOWOFUNDLAND © Źródło: autor: Alicja, licencja: [CC-BY Deed] Rasa wyhodowana na Nowej Fundlandii w Kanadzie – stąd jej nazwa. Początkowo użytkowana była przez rybaków jako pies pociągowy, a współcześnie jako pies-towarzysz i pies ratowniczy. Według aktualnego stanu wiedzy rasa powstała w wyniku krzyżówek psów zamieszkujących wyspę Indian Beotuk z dużymi psami do polowań na niedźwiedzie, które na wyspę przywieźli około 1100 roku wikingowie. Za protoplastę nowofundlandów uważana jest wymarła już rasa o nazwie "St. John's dog". Rasę ukształtowała zapewne także domieszka krwi ras psów przywiezionych z Europy przez rybaków – jednakże podstawowe cechy rasy pozostały niezmienione i już od około roku 1600 można mówić o dużej stałości rasy – zarówno z punktu widzenia morfologii, jak i użytkowości. Dzięki temu nowofundland jest odporny na wpływ nawet bardzo surowych warunków klimatycznych – w tym zwłaszcza przy pracy w wodzie. Nowofundland to pies masywny i muskularny, o długiej i gęstej szacie, cechujący się dobrą kondycją ruchową, elastycznością i swobodnymi ruchami. Jego włos jest odporny na przemoczenie i wilgoć. Umaszczenie może być czarne, biało-czarne (należy odróżnić od landseera) lub brązowe. Nowofundland bardzo lubi wodę, doskonale pływa. Początkowo pomagał rybakom przy wyciąganiu sieci na ląd oraz ciągnięciu łodzi. Obecnie jest to pies ratowniczy pracujący w ratownictwie morskim, jak również pies zaprzęgowy używany do transportu ciężkich ładunków (obecnie wyłącznie sportowo) oraz pies-towarzysz. Nowofundlandy i landseery uratowały wielu tonących ludzi. Nowofundland uważany jest za jedną z najbardziej przyjacielskich ras – znany jest ze swojej życzliwości, delikatności i łagodności – zwłaszcza w stosunku do ludzi. Niezależnie od swych znacznych rozmiarów świetnie zżywa się z dziećmi. Wraz z landseerem były tematem pojawiającym się w twórczości malarzy i poetów. Opiekuńczość ich została spopularyzowana w postaci suki nowofundlandki o imieniu "Nana" w powieści Jamesa M. Barrie "Piotruś Pan". OTTERHOUND Źródło: licencja: CC0 Public Domain Rasa, która powstała w wyniku zapotrzebowania na myśliwskiego psa pracującego chętnie w środowisku wodnym. Polowanie na wydry było niegdyś w Anglii bardzo popularne ze względu na ochronę rybnych stawów przed tymi szkodnikami, jakość ich skór i jako rozrywka. Do polowań używano szorstkowłosych, silnych tropowców, które mogły godzinami gorliwie harcować w wodzie i tropić szybką, niebezpieczną w walce zwierzynę. Psy podążały za pęcherzykami powietrza, pozostawianymi przez wydrę w wodzie. Otterhound jest dużych rozmiarów, majestatycznym psem. Cechuje go mocna budowa, proporcjonalna sylwetka i doskonale zbudowane nogi o dużych łapach. Charakterystyczne dla tej rasy są dwa rodzaje włosia. Szata zewnętrzna jest szorstka i twarda, a podszerstek krótszy i wełnisty. Pies ma dużą, kosmatą głowę z długim kwadratowym pyskiem i długimi zwisającymi uszami. Nogi ma proste o długich kościach ze stopami z błoną międzypalcową. Ogon wysoko osadzony. Samodzielny, aktywny i niezależny. Trudno się podporządkowuje, bywa uparty. Potrafi zaatakować, ale z natury nie jest agresywny ani wobec ludzi, ani wobec zwierząt. Doskonały pies myśliwski, ale kiepski stróż czy obrońca - intruzów odstrasza jednak skutecznie samym wyglądem. Może być miłym psem rodzinnym, bo jest zrównoważony, przyjacielski i sympatyczny. Wyrozumiały wobec dzieci. Potrzebuje ruchu i przestrzeni, uwielbia wodę. Od połowy XIX-go wieku staje się coraz mniej popularny. Wg. różnych źródeł na świecie żyje obecnie ok. 600 do 1000 psów tej rasy. OWCZAREK FRANCUSKI BEAUCERON © Źródło: autor: licencja: CC0 Public Domain Blisko spokrewniony z briardem, od którego różni go szata i umaszczenie. Jego włos jest krótki, mocny i gruby, z podszerstkiem w jaśniejszym kolorze. Umaszczenie najczęściej czarne podpalane rdzawą czerwienią, ale może też być marmurkowe, czarno-szare z rdzawo-czerwonymi znaczeniami. Jest dużym psem o silnej sylwetce, psy osiagają wzrost 65 - 70 cm (suki 63 - 68) i wagę 40 - 55 kg (suki 27 - 37). Beauceron jest pewny siebie, odważny, inteligentny, samodzielny i chętny do pracy. Wobec obcych nieufny, swojego pana będzie bronił z całą zaciekłością. Wychowywany z dziećmi jest dla nich łagodny i cierpliwy. Wobec innych psów, zwłaszcza dużych, zachowuje się agresywnie. Obdarzony instynktem terytorialnym. Jest też wytrzymałym długodystansowcem - potrafi pokonać w ciągu dnia do 80 km. Beauceron jest psem gospodarskim, doskonale się sprawdzającym przy pilnowaniu stad. Ochrania je przed wszelakim niebezpieczeństwem, nie dopuszcza do rozproszenia, odszukuje i doprowadza zabłąkane sztuki, pomaga przy dzieleniu stada, potrafi prowadzić nawet bardzo liczne stado na długich dystansach. Wciąż jest popularny na francuskiej wsi, ale jest to też wszechstronny pies użytkowy, który sprawdza się jako stróż, obrońca, pies rodzinny, a także jako ratownik i pies patrolowy. We Francji pełni także rolę psa wojskowego. Beauceron jest czujnym stróżem i twardym obrońcą obdarzonym nieufnością i skłonnością do agresji, ale też psem miłym, przyjaznym i towarzyskim. To, jakie jego cechy zostaną rozwinięte, a które wytłumione zależy przede wszystkim od wychowania. OWCZAREK GRECKI © Źródło: Owczarek grecki (Hellenikos Poimenikos, Greek Shepherd) to grecki pies pasterski wyhodowany w górzystych regionach kraju. Obecnie zagrożony wyginięciem - szacuje się, że psów czystej rasy żyje dziś w Grecji ok. 1000. Jego ratowaniem zajmuje się grecka organizacja pozarządowa "ARCTUROS", która bezpłatnie przekazuje owczarki rolnikom mieszkającym na obszarach górskich. W roku 2000 powstało Stowarzyszenie Przyjaciół Owczarka Greckiego ( którego misją jest ratowanie i zachowanie rasy. Owczarek grecki to duży pies - do 75 cm wzrostu i 50, a nawet 55 kg wagi. Mocno zbudowany i silny, z dużą głową i głęboką klatką piersiową. Ogon, gruby u nasady, może być różnej długości. Sierść ma grubą, gęstą, dwuwarstwową, a jego umaszczenie może być czarne, brązowoszare, białe lub łaciate. Ma doskonałe zmysły węchu, wzroku i słuchu. Jest w stanie poruszać się przez cały dzień w ekstremalnych warunkach pogodowych, a przy tym jego wymagania żywieniowe są minimalne. Ten pies to nieufny i nieprzekupny stróż stad. Owczarki greckie uważane są za odważne, zdecydowane, pracujące z wysokim poczuciem obowiązku i silnym instynktem obrony stada przed drapieżnikami. Chroniąc stado poruszają się wokół niego wyszukując miejsc, z których mogą mieć widok na dużą przestrzeń. W stosunku do dzikich zwierząt są agresywne i odpędzają je szczekając swoim głębokim głosem. Jeżeli to nie skutkuje, przystępują do ataku. Wobec obcych zachowują się spokojnie, ale podejrzliwie. Nawet jeżeli okazuje spokój, pies tej rasy zawsze jest gotowy do obrony. Owczarek grecki nie jest psem dla każdego właściciela. Potrzebuje opiekuna z pewnym doświadczeniem, który będzie prowadził szkolenie konsekwentnie, udzielając psu inteligentnych wskazówek. Ten pies, nawet dobrze wyszkolony, ma tendencję do samodzielnej oceny sytuacji zanim przystąpi do działania. Wczesna socjalizacja jest konieczna, jeżeli ma być godnym zaufania towarzyszem. OWCZAREK KARPACKI © Źródło: autor: Ionete, licencja: CC0 Public Domain Owczarek karpacki to rasa dużych psów pasterskich, wyhodowanych w Rumunii w rejonie gór Karpat, gdzie do dziś wykorzystywane są przez rumuńskich pasterzy do pilnowania stad i zwierząt gospodarskich. Jest to dużej postury pies, ma gęstą, szorstką sierść w prostej szacie, z piaszczysto-kolorowym futerkiem na głowie i kończynach oraz ciemniejszym odcieniu na plecach. Jedynym dopuszczalnym typem umaszczenia jest barwa jasnopłowa z czarnym bądź wilczastym nalotem. Ma długi i puszysty ogon. Psy wzrostem dochodzą do 73 cm i osiągają wagę do 49 kg. W przypadku tej rasy szczególnie objawia się płciowy dymorfizm - samce są większe, wyższe i znacznie silniejsze od samic. Owczarek karpacki jest doskonałym stróżem, ze względu na swój wrodzony instynkt stadny i bezwarunkowe oddanie. Jest psem spokojnym o zrównoważonym temperamencie. Cichy, poważny, opanowany - na spacerach nie szaleje, nie szczeka bez powodu. Potrzebuje zachowania jasnej hierarchii i zaufania ze strony opiekuna. Nie nadaje się do trzymania w mieszkaniu - potrzebuje ruchu i przestrzeni. Jest zdrowy - większość psów żyje od 12 do 14 lat bez większych kłopotów zdrowotnych. OWCZAREK KAUKASKI © Źródło: By Ciccio9821 (Own work) [CC BY-SA ( or GFDL ( via Wikimedia Commons Stara rasa psów pasterskich, wywodząca się z Kaukazu (Armenia, Azerbejdżan i Gruzja), przez długie lata hodowanych w izolacji. W końcu lat sześćdziesiątych trafiły do Niemiec Wschodnich, gdzie były wykorzystywane jako psy patrolujące do pilnowania granic, zwłaszcza Muru Berlińskiego. Po rozebraniu Muru kilka tysięcy psów tej rasy znalazło schronienie w Niemczech i w Polsce. Pierwszy wzorzec rasy zatwierdzono dopiero w roku 1984. Ogromny, silny pies o umaszczeniu szarym lub szaro-czarnym, może też być rudawosłomkowe, nakrapiane i łaciate. Odporny na zimno, źle znosi warunki miejskie, zdecydowanie bardziej odpowiada mu pobyt na wolnym powietrzu. Pierwotnie wykorzystywane jako psy stróżujące, strzegące stad owiec przed dzikimi zwierzętami i rabusiami. Obecnie używane głównie jako psy stróżujące i obronne. Psy tej rasy są zrównoważone, niezależne, nieufne wobec obcych, czujne, stanowcze i terytorialne – na własnym terenie nie tolerują obcych. Często wykazują skłonności dominacyjne. Mogą sprawiać problemy niedoświadczonemu opiekunowi. Nieumiejętnie prowadzone stają się agresywne. OWCZAREK KRASKI Źródło: licencja: CC0 Public Domain Owczarek kraski pochodzi z płaskowyżu kraskiego w Słowenii - rasa ta występowała w rejonie Krasu od stuleci. W 1939 roku został wpisany do rejestru pod nazwą "Owczarek Iliryjski". Aż do 1968 roku pod tą nazwą kwalifikowano dwa różne typy owczarków: jeden z masywu Krasu, a drugi z Szar Płaniny. Dopiero wówczas hodowcy postanowili rozdzielić dwie hodowle i dokonać rozróżnienia - dziś owczarek kraski i sarplaninac to dwie odrębne rasy. Owczarek z Krasu to duży pies o harmonijnej budowie ciała i umięśnionej sylwetce; dzięki bujnej sierści sprawia wrażenie większego niż jest w rzeczywistości. Ma wiszące uszy i ogon, sierść obfitą i długą, umaszczenie żelazisto szare. Sylwetka wpisuje się w kształt prostokąta. Waga psa to minimum 45 kg (suki 35 kg), a wzrost co najmniej 62 cm (suki 58 cm). Owczarek kraski to wspaniały, odważny i waleczny stróż i obrońca. Raczej nieufny wobec obcych, trzyma się od nich na dystans. Nie można go przekupić. Do swojej rodziny jest bardzo przywiązany - potrafi być czuły, wesoły i serdeczny. Wobec domowników lojalny i oddany. Ma instynkt terytorialny, potrafi zachowywać się spokojnie i zarazem błyskawicznie zaatakować zarówno ludzi jak i inne psy. Wymaga szkolenia, ale bardzo szybko się uczy - jest bowiem mądry i pojętny. Jest niewymagający, dobrze znosi każde warunki pogodowe. Zdecydowanie można go polecić jako psa stróżującego i obronnego, nie nadaje się natomiast do trzymania w mieszkaniu. Potrzebuje dużej przestrzeni. Jest psem typowo pasterskim, wykorzystywanym także w służbach wojskowych, gdzie był ceniony za nieprzekupność i posłuszeństwo. Poza swoimi naturalnymi obszarami występowania jest psem mało znanym i rzadko spotykanym, co zapewne ma związek z obowiązującym do 1970 roku zakazem wywozu psów tej rasy poza granice Jugosławii. OWCZAREK MAREMMA © Źródło: By Casabianca06 (Own work) [CC BY-SA ( via Wikimedia Commons Owczarek maremma (owczarek z Maremma, Cane da Pastore Maremmano Abruzzese) pochodzi z Włoch. Psy pasterskie od czerwca do października przebywały w Abruzji, a przez resztę roku w Maremmie. Stąd brały się opinie, iż są to dwie oddzielne rasy. Spekulacje przecięło opracowanie wzorca rasy pod jedną nazwą - Pastore Maremmano-Abruzzese. Pierwsze wzmianki o rasie pochodzą sprzed 2000 lat, opisy podobnych psów można znaleźć już w literaturze starożytnego Rzymu. Jest to więc rasa o długiej historii. Owczarek maremma to rosły pies mocnej budowy. Psy dochodzą do 45 kg wagi i 68 cm wzrostu. Owczarek z Maremma ma dużą głowę, oczy raczej małe, szeroko rozstawione, żółte lub brązowe. Uszy małe, trójkątne, ogon nisko osadzony z końcem zawiniętym do góry. Porusza się swobodnie na silnych, umięśnionych łapach. Jego szata jest gęsta i dość długa. Maść powinna być całkowicie biała. Maremmano-Abruzzese nie nadaje się do życia w mieście, ponieważ potrzebuje otwartych przestrzeni i dużo ruchu. Jest doskonałym obrońcą i stróżem - dobytku właściciela będzie bronił z niezwykłą zaciętością. W stosunku do swojej rodziny jest bardzo łagodny i przyjazny, ale obcych nie lubi. Niegdyś rasa ta służyła do obrony stada przed drapieżnikami. Później owczarki nadal były wykorzystywane przez włoskich pasterzy, zwłaszcza gdy owce pasiono na otwartym terenie. Obecnie sprawdzają się jako psy stróżujące. Znane są we Włoszech, ale także w Australii i USA. OWCZAREK PODHALAŃSKI Źródło: licencja: CC0 Public Domain Owczarek podhalański jest jedną z pięciu ras polskich uznanych przez FCI. Jest bardzo starą rasą regionalną. W drodze selekcji uzyskano białe, duże, odporne i odważne psy charakteryzujące się umiejętnością samodzielnej pracy. Zwierzęta hodowano w izolacji geograficznej w rejonie Tatr zarówno po słowackiej jaki polskiej stronie gór. Kontrolowana hodowla rozpoczęła się od około 1920 roku. Po I Wojnie Światowej w Polsce na fali euforii niepodległościowej, również podhalańczyki zostały włączone do afirmacji wszystkiego co narodowe. Podhalańczykami zainteresowało się Wojsko Polskie, a także Polski Związek Psów Rasowych i Towarzystwo Miłośników Psa Służbowego. Z początkiem lat trzydziestych ubiegłego wieku psy hodowano również poza obszarem ich naturalnego występowania, szczególnie w okolicach Warszawy i Lwowa. Po II Wojnie Światowej kreowaniem rasy zajął się Związek Kynologiczny w Polsce. Sylwetkę owczarka podhalańskiego przedstawia opracowane na początku lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku godło Związku. Polski podhalańczyk od lat pomaga góralom w wypasie owiec. Jego praca polega na pilnowaniu stad przed dużymi drapieżnikami lecz obecnie nie ma to tak dużego znaczenia jak dawniej, gdyż populacja niedźwiedzi i wilków w Tatrach bardzo się zmniejszyła. Prócz tego używany jest również do pilnowania zagród i domostw. Owczarek podhalański jest psem pastersko-stróżującym, charakteryzującym się umiejętnością samodzielnej pracy. Podhalańczyki są czujne i dostatecznie sprowokowane potrafią być zdecydowane i gwałtowne. Łagodne i przyjazne wobec znanych im ludzi i zwierząt, nieufne są w stosunku do obcych, na swoim terytorium nieznane im osoby i zwierzęta traktują jako intruzów i zagrożenie, któremu potrafią stawić czoła. Dzięki szczególnym predyspozycjom psychicznym, wysokiej inteligencji i umiejętności nauki przez obserwację, owczarki podhalańskie daje się łatwo szkolić do zadań pastersko–stróżujących. Przymuszane do zachowań sprzecznych z ich naturalnymi, a szczególnie z użyciem krzyku czy przemocy fizycznej, wycofują się z pracy. Żywiołem tej rasy jest praca na otwartej przestrzeni, źle ona toleruje warunki miejskie. Rozdrażniony podhalan może stać się bardzo niebezpieczny. Jego szkolenie nie jest łatwe z uwagi na jego upór, siłę i późne dojrzewanie psychiczne około drugiego roku życia. OWCZAREK RUMUŃSKI MIORITIC © Źródło: Contributions to are licensed under a Creative Commons Attribution Share-Alike License, [CC BY-SA ( or GFDL ( via Wikimedia Commons Bardzo stara rasa pochodząca z Rumunii. Psy pasterskie używane do pilnowania stad owiec i kóz przed drapieżnikami, także wilkami i niedźwiedźami. Obecnie trzymane jako psy stróżujące, obronne i rodzinne. Wzorzec rasy został ustanowiony w 1981 roku przez Rumuński Związek Kynologiczny. Rasa jest uznana przez FCI. Owczarek rumuński Mioritic jest olbrzymem - masywny, mocny i silny. Nie sprawia jednak wrażenia ciężkiego. Wyróżnia go efektowny wygląd - długa, ok. 15 cm, sierść porasta całe ciało, także głowę i kończyny. Dzięki takiej szacie psy te wytrzymują nawet bardzo niskie temperatury. Jest to pies zrównoważony, poza swoim terytorium spokojnie reaguje na obcych i inne zwierzęta. Na swoim terenie jest czujny i nieufny wobec obcych, w razie zagrożenia staje odważnie w obronie swego pana. Sprawdza się jako pies rodzinny, jest przyjacielski, bardzo przywiązany do właściciela, lubi dzieci i lubi się z nimi bawić. Ma silną osobowość, ale jest pojętny i chętnie się uczy.

czarno biały pies rasa